donderdag 14 februari 2013

week 6: luchtkasteel traanzaal



Schrijven over verdrietige dingen of schrijven over vreugdetranen dat was min of meer de opdracht van week 6 in de Schrijfcirkel. Waar ik bij de ene fles schrijf over verdriet van langgeleden, komt er bij een andere fles juist weer wat recenter verdriet naar boven. In eerste instantie zijn het alleen maar woorden. Woorden over herinneringen en over wat ik graag gevoeld had willen hebben. 

Op een onbewaakt ogenblik, als ik het het minste verwacht, biggelt er een traan over mijn wang. "Niet stoppen met schrijven, maar juist doorgaan" zegt een stemmetje in mijn hoofd. Het is wat ik ooit geleerd heb en als zo waardevol beschouw. Ik volg mijn hart op het papier. Ik benoem het gevoel in mijn buik. Ik schrijf de woorden die opkomen en laat de woorden over elkaar heen vloeien. Het hoeft niet leesbaar te zijn. Schrijven is even de uitlaatklep om bij mijn emotie te kunnen blijven. Ik voel hoe die ene traan een volgende wordt. Hoe de knoop in mijn maag zich weer rustig losmaakt naarmate de woorden steeds onleesbaarder worden. Schrijven heeft even niet meer het doel om herleesbaar te zijn, maar is een kleurrijke uiting geworden van dat wat gevoeld werd.

1 opmerking:

Oen zei

Precies wat je omschrijft over de tranen, ik heb hetzelfde ervaren. :)