vrijdag 29 maart 2013

oude tijdschriften

#dagboek #journaling #rozen #83/365

Tussen mijn stapel oude tijdschriften vond ik een "Tuinen", een uitgave van Libelle uit 2011. Naast allerlei leuke kleine plaatjes vond ik ook een prachtige grote plaat. Eigenlijk iets te groot voor in mijn dagboek, maar juist door de rand, die ik eraf haalde, toch te gebruiken ontstond er een samenhangend geheel. De bloem is met zwart beschreven en de tekst op de dagboekpagina met een rode pen. Daardoor ontstond er een mooi evenwicht.

Om zelf uit te proberen:
Zoek eens een mooie illustratie uit een tijdschrift die een hele dagboekpagina vult. Knip of snijd de foto op maat en plak de pagina in je notitieboek. Beschrijf de illustratie.

(Als je illustratie iets te groot is kun je het zoals boven oplossen.)

woensdag 27 maart 2013

pennen

Sla een boek over (dagboek)schrijven open en je vindt er vrijwel altijd de tip om een lekker schrijvende pen te nemen. Maar wat is een lekker schrijvende pen eigenlijk?

Een pen moet in ieder geval zonder haperen over het papier kunnen glijden. Dat is eigenlijk de enige eis die iedereen zal hebben, maar aan welke eisen een pen nog meer moet voldoen, dat is voor de rest toch een persoonlijke keuze. De een houdt van een dunne pen, de ander van een wat dikkere. De ene schrijver pakt graag een pen met een "gedwongen" pengreep, terwijl een ander juist kiest voor een zeskantige of een ronde pen. Zelfs het gevoel van materiaal kan een rol spelen.

Een aspect waar ik eigenlijk nooit over heb nagedacht is milieuvriendelijk schrijven. In ieder huishouden vind je vast wel op zijn minst 5 pennen. Als ze op zijn verdwijnen ze meestal in de vuilnisbak. Stel je nu eens voor dat iedere Nederlander per jaar 2 pennen weggooit, dan zijn dat er megaveel op jaarbasis. Hoe groot zou die berg dan zijn? En als je de vulling van je pen zou kunnen vervangen (en de pen dus niet hoeft weg te gooien) hoe milieuvriendelijk is die optie dan? Is het weggooien van vijf lege vulpenvullingen milieuvriendelijker dan het weggooien van een plastic balpen? Zou je i.p.v. vulpenvullingen eigenlijk niet beter een converter kunnen gebruiken met een pot inkt? Recent onderzoek vond ik niet echt, maar ik ben wel nieuwsgierig naar de antwoorden op deze vragen.

Op mijn speurtocht kwam ik wel milieuvriendelijke pennen tegen. Ik zag biologisch afbreekbare pennen, eco balpennen, duurzame pennen, pennen van FSC hout en talloze andere varianten.

Denk jij wel eens na over milieuvriendelijk schrijven? Hoe doe je dat?

maandag 25 maart 2013

jong geleerd...

Bron

Dit is een klein fragment uit een les over het bijhouden van een dagboek uit de methode Taalmaker van Zwijsen. Het is prachtig om kinderen al jong iets te leren over het bijhouden van een dagboek en dat dat dan ook nog in een taalmethode zit, is helemaal geweldig. Waar ik me persoonlijk minder in kan vinden is het feit dat je iedere dag zou moeten schrijven. Als je dat werkelijk kunt, is het geen probleem. Maar voor de meeste mensen (en ook voor kinderen) is het een hele opgave om echt elke dag te schrijven.

In allerlei gesprekken die ik de laatste jaren met mensen heb gevoerd over dagboekschrijven komt juist dat oordeel over dagelijks "moeten" schrijven steeds naar voren. Het is iets wat mensen tegenhoudt of waar ze een enorm gevoel van falen van krijgen omdat ze niet kunnen voldoen aan die norm. Als ik vertel dat ik zelf 3 of 4 keer per week schrijf (en soms ook wel eens een week oversla), dan zie ik dat ik altijd weer een snaar raak. Mijn advies is dan ook: Zoek vooral naar de frequentie die jij prettig vindt.

Hoe vaak schrijf jij?

donderdag 21 maart 2013

luchtkasteel: week 11 - kamers ensuite

"Als ik de moed heb om werkelijk mezelf te zijn....."

Het eerste wat ik me dan afvraag is wat dat dan is mezelf zijn? Hoe meer ik erover nadenk, hoe minder ik het weet. Er zijn zoveel rollen. En bij elke rol zijn er normen en waarden. Bovendien zijn er ook nog regels over wat kan, mag of gebruikelijk is en dan hebben we het nog niet eens over dat wat ik denk dat anderen vinden dat er bij zo'n rol hoort.

Neem nu mijn moederrol en onze vlekkenkampioen. 's Morgens om half 8 worden er schone kleren aangetrokken. Om 8 uur is het ontbijt achter de kiezen en zie ik een pastavlek op de broek en een melkvlek op een mouw. 's Middags zitten er op diezelfde trui nog een paar extra verfvlekken van de handarbeidles, die er niet meer uit blijken te gaan in de was. Zo gaat het ongeveer met alle kleren van onze kampioen. Er waren tijden dat ik zo'n trui niet meer liet dragen, uit schaamte. Er waren oordelen over mezelf dat ik dan vast geen goede moeder was. Dat mijn kinderen er netjes uit horen te zien. Tegenwoordig ben ik daar een stuk makkelijker in. De vlekkenkampioen heeft echt wel mooie kleren, maar die gaan niet aan naar school en blijven netjes voor speciale gelegenheden. En wat betreft de vlekken..... tja, de vlekkenkampioen moet "gewoon" nog leren om vuile handen en mond niet aan een trui of broek af te vegen, maar aan een servet of een oude slab.

Waar het in feite allemaal om draait is de moed te hebben om werkelijk jezelf te zijn en om niet al te hoge eisen aan jezelf te stellen. Dat betekent dat zowel de mooie kanten als de minder mooie kanten er mogen zijn. Zelfacceptatie vind ik zo'n groot woord, maar uiteindelijk komt het daar wel op neer.

woensdag 20 maart 2013

lekker plakken!

Vorige week kwam ik de titel Glue it tuesday tegen. Nieuwsgierig naar wat het in zou houden ging ik op zoek en vond bij Aimee op Artsyville de omschrijving van de uitdaging. Het komt er in feite gewoon op neer dat je elke week iets knipt en plakt (of scheurt en plakt) zonder enige andere regel. Een heerlijke uitdaging!

Eerder deze week had ik geen puf om te schrijven, te lezen of bank te hangen. Juist dan is lekker plakken een heerlijke activiteit waar ik ook weer wat energie van krijg. Dus zocht ik mijn restjes map en mijn collagemap weer eens op en "knutselde" twee collagekaarten in elkaar (formaat A5).

Heb je ook zin om te plakken of om plaksels van andere mensen te bewonderen? Ga dan naar de eerste week van Glue it Tuesday op Artsyville.

Ik ben van plan om de komende tijd mee te doen met deze uitdaging. Collages plaats ik op Beelden van de Ziel.

Glue it tuesday 1

Glue it tuesday 2

maandag 18 maart 2013

de kracht van tekenen

Met mijn ogen dicht een tekening maken is niet alleen leuk om te doen, het kan me ten diepste raken. Zeker de krabbel waarbij mijn pen/potlood een tijdje over het papier danst terwijl mijn ogen gesloten zijn. Het is een lijnenspel waarin ik later vormen probeer te ontdekken die voor mij (op dat moment) betekenisvol zijn.

de krabbel

Toen ik die werkvorm laatst in de huiskamerworkshop intuïtief tekenen en het dagboek gebruikte, zag ik precies hetzelfde gebeuren bij de cursisten. Ook zij verwonderden zich over het effect. Want zo'n tekening lijkt soms helemaal niet op iets uit de werkelijkheid. De ene keer zie je er mensen, dieren of dingen uit de natuur in, een andere keer is het alleen maar een vorm die je raakt. Door zo'n vorm te benadrukken en/of te vullen met kleur ontstaat er een verbinding met dat wat van binnen uit uitgebeeld wil worden. Door er vervolgens ook nog woorden bij te schrijven, ontstaat een manier om jezelf werkelijk te kunnen ontmoeten in woord en beeld!

vrijdag 15 maart 2013

opruimen

Op mijn bureau stonden verschillende etuis. De een met pennen die ik nooit gebruikte, een ander met wat potloden en weer een ander met micronpennen. Een verschoten pennenbak voor mesjes, een lineaal en wat gelpennen. Het was een grote chaos, waar ik me meer en meer aan ergerde.

En toen was daar ineens de Godmorgon van Ikea. Ik zag 'm staan bij de badkamerspullen en dacht dat dat eigenlijk heel handig zou zijn voor mijn bureau.

Organizing #70/365 #godmorgon  #ikea

Thuis leegde ik de etui's. Vulde de bak met mijn boekjes, pennen, kaartjes en andere spullen. Netjes opgeruimd. Alles bij elkaar. Een wereld aanschaf!

donderdag 14 maart 2013

luchtkasteel: week 10 - kamer van geluk

De sneeuwbal

Geluk
Het is
klein maar fijn.
Echt overal te vinden,
Zelf moet ik alleen ontdekken
waar de glinstering verborgen kan zitten.
De kamer van geluk heeft vele toegangen,
maar altijd kom ik weer terug bij ervaren.
Het echt doorleven van dat ene moment en weten
dat geluk soms alleen maar een eerste warme lentezonnestraal is.

woensdag 13 maart 2013

luchtkasteel: week 9 - hoofdkantoor II

In week 9 dwaalde ik af van de schrijfopdrachten, zo leek het tenminste. Ik had mijn secretaresse ontslagen en ik had geen idee wat ik van een nieuwe zou willen. En omdat warm water de meest ideale plek is om te mijmeren, liet ik het bad vollopen. Ik mikte wat lavendelbadschuim erin en liet mijn gedachten gaan. Waar ik na veel gemijmer vooral behoefte aan had, was aan een systeem waarbij ik bij mezelf aan de noodrem kon trekken. Een noodrem om vanuit de emotie niet meteen in actie van handelen te schieten, in plaats van de emotie te doorleven. Dat zou toch vast wel ergens in een boek over mindfulness te vinden kunnen zijn?

Met die opdracht aan mezelf ging ik op zoek in mijn boekenkast en kwam uit bij een pauze-oefening uit een werkboek over Mindfulness voor het hele gezin. Ik oefende in de dagen erna met LEG (lichaam, emotie, gedachten) en kwam tot de conclusie dat ik op dit moment geen secretaresse nodig had. Ik moest mijn zaakjes zelf maar eens door mijn handen laten gaan. Tegelijkertijd besefte ik dat deze oefening in feite niets nieuws was. Het leek verdacht veel op de praktijkoefeningen uit de lessen didactiek en methodiek stotteren (van zo'n 25 jaar geleden), die toen vooral bestemd waren voor mijn oefencliënten.

elke dag een foto

Waterflesje #29/365

Ik had helemaal geen plannen om nog een project op mijn nek te nemen. Schrijven in bewust worden doe jezelf en de Schrijfcirkel waren meer dan genoeg. Maar op de een of andere manier gleed december over in januari en bleek ik vrijwel elke dag een foto te hebben gemaakt met mijn iPod Touch. Soms waren het dingen die me inspireerden, soms was het gewoon iets van alle dag.

Al snel ontstond het idee om er een vervolg aan te geven. Om echt elke dag een foto te maken met als thema dat het in ieder geval dingen waren die me raakten. Noem het maar een soort "lichtpuntjesdagboek".

Wil je alle foto's zien? Ga dan naar Project 365.

Vulpen schoonmaken #66/365

maandag 11 maart 2013

gewoon beginnen...

Zin of geen zin. Het doet er eigenlijk niet toe. Vaak is schrijven gewoon een kwestie van beginnen. Maar hoe gewoon is dat gewoon nu eigenlijk? Wat voor mij werkt, hoeft dat voor een ander niet te doen. Waar de ene mens stilte om zich nodig heeft, kan een ander juist midden in een chaos van geluiden zich goed concentreren en de sterren van de hemel schrijven.

Als je de boeken er op na slaat zijn er zoveel verschillende mogelijkheden om te beginnen.
  • Pak een boek of een tijdschrift en laat je pen met gesloten ogen op het papier landen. Welk woord staat eronder? 
  • Verzamel mooie zinnen achter in je dagboek. Lees je lijst door en neem er een zin uit. Schrijf daarover. 
  • Lees, nadat je geschreven hebt, je tekst nog eens door. Maak een lijstje met dingen waarover je een volgende keer zou willen schrijven.
  • Knip een kop uit de krant en reageer erop.
  • Pak een tijdschrift, scheur er een foto uit die je aanspreekt en laat je pen het woord doen.
  • .........
Al die adviezen zijn prachtig. Het mooiste is dat ze ook werken, zeker als je er zin in hebt. Maar op dagen dat je energieniveau niet zo hoog is en het denken over beginnen al zoveel van je vraagt dat je het schrijven vervolgens maar laat zitten, dan is het zaak om een eenvoudige manier voor handen te hebben die altijd werkt. Voor mij persoonlijk is dat mijn woordendoosje en de schrijfopdracht om per getrokken kaartje maar vijf regels te schrijven. Door steeds weer voor die manier van beginnen te kiezen versterk ik ook het vertrouwen dat de woorden er altijd zullen zijn, zin of geen zin. 

Een eerste stap in het zoeken naar jouw manier van beginnen is het onderzoeken van schrijfvormen. Wat spreekt je aan? Wat zorgt er altijd voor dat de woorden uit je pen stromen? Is dat een woord, een zin, een citaat of misschien een foto? Als je dat ontdekt hebt, kun je die vorm regelmatig gaan inzetten of je nu wel of geen zin hebt. Kijk af en toe ook eens terug. Hoe vaak heb je die ene schrijfvorm gebruikt? Hielp het je echt om te beginnen met schrijven?


***


Dit jaar vier ik dat de Nieuws- en Inspiratiebrief vijf jaar bestaat. Wil jij naast de nieuwsbrief ook een schrijfcadeautje ontvangen? Meld je dan aan voor de nieuws- en inspiratiebrief o.v.v. aanvragen nieuwsbrief (zie hier).

vrijdag 8 maart 2013

stilte

Je hebt stilte en stilte. Als je bekend bent met de stilte, snap je misschien wel wat ik met die eerste zin bedoel. Ik kan erg genieten van de stilte. Het is heerlijk om te schrijven met op de achtergrond de geluiden van een enkele rammelende fiets die voorbij gaat of een paar vogeltjes die in de boom zitten te kwetteren. Het is niet nodig om muziek op te hebben staan. Deze stilte is genoeg.

Maar er zijn ook momenten dat diezelfde stilte ineens een bedreiging vormt. Het zijn de momenten waarop mijn oren een of twee verdiepingen lager liggen en in feite niet bij mijn hart zijn. De stilte is niet anders dan die van hiervoor, maar mijn innerlijke rust heeft de benen genomen. Soms hangt het samen met de berichtjes die we ontvangen over de statistieken in de wijk: het aantal (pogingen) tot inbraak. En hoewel ik alle deuren op slot draai voordat ik naar de zolder verdwijn, blijft er in zo'n periode altijd iets van de onrust voelbaar.

De stilte op zich is dus een prachtig hulpmiddel om beter naar mijn innerlijke wereld te luisteren, maar steeds meer besef ik ook dat stilte om me heen alleen niet voldoende is. Ik heb ook een gevoel van veiligheid nodig. En laat mijn dagboek daar nu een uitstekend hulpmiddel bij zijn. Eerst mijn gevoel van onveiligheid op het papier zetten geeft vaak al genoeg ruimte om daarna weer echt naar mijn hart te kunnen luisteren.

Hoe ervaar jij de stilte? Heb je stilte nodig om te schrijven? Is dat fysieke stilte of juist innerlijke stilte? Schrijf eens 10 minuten. Begin met "Stilte is voor mij......".

woensdag 6 maart 2013

over een gebed herschrijven

Glas-in-lood #opHodenpijl #62/365

Het is al weer heel wat jaren geleden dat ik een boek van Willigis Jäger voor mijn verjaardag kreeg. Jäger vergelijkt religies met glas-in-lood ramen. Ze geven het licht dat er doorheen schijnt een bepaalde structuur en kleur. Het licht zelf kunnen we niet zien, maar wordt zichtbaar gemaakt via het glas. Elke religie heeft dus zijn eigen raam waarmee het het licht zichtbaar probeert te maken. 

Met dat inzicht in mijn achterhoofd schrijf ik soms teksten uit diverse religieuze stromingen in mijn dagboek. Ik neem de vrijheid om het originele gebed bijvoorbeeld op de linkerpagina te zetten en op de rechterpagina mijn bewerking te maken. Maar maakt het verschil? In eerste instantie voelt de bewerkte tekst misschien letterlijk meer eigen, maar steeds vaker ontdek ik de waarheid van Jäger. Ik kan de woorden wel wisselen (en persoonlijker) maken, maar uiteindelijk gaat het maar om een ding en vaak is dat liefde, dankbaarheid of licht..... of dat wat een ander misschien God zou noemen.

En toch is er iets vreemds mee aan de hand. Waar ik in een schrijfcursus met veel plezier een variatie maak op een gedicht van een of andere dichter, is de drempel om dat met een gebed (of religieuze tekst) te doen een stuk hoger. De vraag "Wie ben ik dat ik dit mag herschrijven?" speelt dan ineens een rol. Het is toch wonderlijk dat juist in een dagboek, de plek waar alles maar dan ook echt alles geschreven mag worden, de innerlijke criticus met name bij dit soort schrijfsels flink te keer kan gaan.

maandag 4 maart 2013

randen en randjes tekenen in je dagboek - huiskamerworkshop

herfst


Op vrijdag 15 maart geef ik weer een huiskamerworkshop van 9.30 tot 11.30 uur. Er zijn nog plekken vrij!

Centraal staat in deze workshop het maken van randen. Aan de ene kant is het een vorm van versieren van je dagboekpagina's, maar randen kunnen ook het schrijfproces dienen. Beide vormen komen in de workshop aan bod. Op de onderstaande foto krijg je een beeld van hoe dagboekpagina's met een rand er uit zouden kunnen zien.

In de workshop werk je met materialen die je thuis ook vast wel hebt: pen, potlood, stift. Voor deze workshop zelf hoef je alleen maar je eigen dagboek en je favoriete pen mee te nemen. Voor de andere materialen zorg ik. Het uitgangsppunt is vooral plezier hebben in het proces van het maken. Het is dan ook niet noodzakelijk om te kunnen tekenen of ervaring in het creatief schrijven te hebben. Al doende leer je!

De kosten bedragen 10 euro.
Opgeven kan via contact, dan krijg je de overige gegevens zo snel mogelijk toegestuurd.

bloemen II 

indiaan

zomervakantie 25/44

zaterdag 2 maart 2013

luchtkasteel: week 8 - hoofdkantoor I

Het was de afgelopen week vakantie. Niet zoveel tijd om me in dit hoofdstuk te verdiepen op papier. Maar er waren genoeg momenten om te observeren en vooral te analyseren wat er zoal in mij leeft.

Dat ik zulke goede voorbeelden had, realiseerde ik me de afgelopen week elke dag. Op school leren de kinderen iedere dag weer hun gevoelens onder woorden te brengen. De emoties worden niet altijd benoemd, maar ze zijn een ster in het voelen en verwoorden wat er in hun lichaam gebeurt tijdens een emotie of een gevoel. Bij buikpijn gaat het eten heen en weer of op en neer in hun buik. Boosheid begint in je buik en borrelt dan omhoog. Verdriet zit in je hart. Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Juist omdat ik van hen gedetailleerde omschrijvingen hoor, weet ik dat het niet altijd hetzelfde voelt. Ik merk bij mezelf dat ik vooral de emotie benoem (boos, blij, verdrietig), maar dat dat een soort weten is, geen fysiek gevoel zoals zij dat zo prachtig beschrijven. Het is niet zo dat dat fysieke gevoel er niet is. Het is er wel, maar ergens in mijn leven heb ik mezelf geleerd om dat gevoel te negeren en de emotie te benoemen. Dat op zich was al een eye-opener en een aanmoediging om weer eens wat beter te letten op de wijsheid van het lichaam.