zaterdag 2 maart 2013

luchtkasteel: week 8 - hoofdkantoor I

Het was de afgelopen week vakantie. Niet zoveel tijd om me in dit hoofdstuk te verdiepen op papier. Maar er waren genoeg momenten om te observeren en vooral te analyseren wat er zoal in mij leeft.

Dat ik zulke goede voorbeelden had, realiseerde ik me de afgelopen week elke dag. Op school leren de kinderen iedere dag weer hun gevoelens onder woorden te brengen. De emoties worden niet altijd benoemd, maar ze zijn een ster in het voelen en verwoorden wat er in hun lichaam gebeurt tijdens een emotie of een gevoel. Bij buikpijn gaat het eten heen en weer of op en neer in hun buik. Boosheid begint in je buik en borrelt dan omhoog. Verdriet zit in je hart. Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Juist omdat ik van hen gedetailleerde omschrijvingen hoor, weet ik dat het niet altijd hetzelfde voelt. Ik merk bij mezelf dat ik vooral de emotie benoem (boos, blij, verdrietig), maar dat dat een soort weten is, geen fysiek gevoel zoals zij dat zo prachtig beschrijven. Het is niet zo dat dat fysieke gevoel er niet is. Het is er wel, maar ergens in mijn leven heb ik mezelf geleerd om dat gevoel te negeren en de emotie te benoemen. Dat op zich was al een eye-opener en een aanmoediging om weer eens wat beter te letten op de wijsheid van het lichaam.

Geen opmerkingen: