dinsdag 30 april 2013

schrijven

git: 30 april #2

Een minicollage, want maar twee plaatjes gebruikt. Wanneer je goed kijkt, zie je dat ik de ondergrond een kwart slag gedraaid heb. De zee en het strand zijn nu meer een paar kleurige lijnen geworden. Daarop een laag met het woord flessenpost en dan een plaatje. Niet moeilijk om te maken, maar het ziet er al snel mooi uit. Probeer het ook eens een keer.

maandag 29 april 2013

één woord

Het eerste half jaar van 2012 schreef ik vaak over "erbij blijven" in mijn dagboek (zie ook hier). Nu ik mijn dagboeken van 2012 aan het herlezen ben, zie ik wat deze woorden me gebracht hebben. Soms was erbij blijven een vorm van meditatie: ervaren wat er is en er niet naar handelen, maar het observeren zonder oordeel. Soms was erbij blijven letterlijk aanwezig blijven: niet uit een situatie stappen, maar fysiek en met volle aandacht in de situatie blijven staan in plaats van weg te lopen. Maar erbij blijven was ook dingen afmaken, boekjes uitschrijven en niet stoppen omdat ik er geen zin meer in had. Hoewel ik me daar soms ook wel afvroeg of het soms zo verstandig is om zonder plezier, puur op discipline door te gaan.

Waar het in 2012 eigenlijk een soort schrijfopdracht aan mezelf betrof, zie ik nu bij het teruglezen dat het schrijven over die twee woorden in feite veel meer met me heeft gedaan. Erbij blijven sijpelde door naar opvoeden, naar gesprekken op school, naar projecten....

Juist door te reflecteren op een oud dagboek kun je dit soort dingen waarnemen. Toch merk ik iedere keer weer als ik dat doe, dat het prettig is om afstand te hebben in tijd. Als emoties en herinneringen wat weggezakt zijn is een oud dagboek beter leesbaar.

donderdag 25 april 2013

luchtkasteel week 16: balzaal

monster

Terugkijkend op allerlei cursussen en workshops is dat wat de balzaal vertegenwoordigd in feite een oefening die ik vaker gedaan heb. Soms schrijvend, soms toneelspelend, soms onderzoekend met beeldend materiaal. Of het nu mijn monster of mijn engel is. Of ik nu spreek met mijn innerlijke dreinende (zeurende) kind of met mijn dromer... het zijn allemaal stukjes van mij. Ze een voor een aan het woord laten betekent dat ze er mogen zijn (en dat ze daardoor soms ook minder aanwezig zijn).

Als het gaat om schrijven dan pak ik graag een foto uit een tijdschrift. Ik geef de man, de vrouw of het kind een naam. Schrijf wat over zijn/haar dagelijkse bezigheden en schrijf vervolgens een dialoog met deze persoon. Nog leuker wordt het als ik een paar personen met elkaar laat praten over mij. Twijfels en aanmoedigingen vliegen dan over het papier. Hoewel het over mij gaat, voel ik niet de directe betrokkenheid als ik schrijf. Dat komt pas bij het lezen van mijn tekst.

Het is ook een oefening die doorwerkt. Dat merk ik iedere keer weer. Toen ik van de week op een paar dagboekpagina's mijn gal spuwde over iets zag ik verschillende gasten voorbij komen. Er was een dreinend en zeurend kind. Maar er was ook de luchthartige vrouw en haar vriendin de sentimentele te gast aan mijn tafel. Toen ik hen vriendelijk de deur uit gewerkt had, kwam de liefdevolle aankloppen, gevolgd door de lolbroek. Na hen allemaal gehoord te hebben besloot ik om niets te doen met dat wat ik beschreven had. De gasten hadden hun rol prima vervuld.

vrijdag 19 april 2013

luchtkasteel: week 13 t/m 15

Week 13: Het kamertje voor de ziel
Echt werkelijk helemaal niets doen, de laatste keer dat ik dat gedaan heb, is misschien wel meer dan drie jaar geleden. Vaag herinner ik me zitten op de grote stoel in de zon in de speelhoek van de kinderen, liggen op het gras in een zomervakantie in Limburg en staren in het vuur op een koude decemberavond. Eigenlijk is het erg, dat ik me dat realiseer. Het is niet dat er geen stilte aanwezig is in mijn leven, die is er echt genoeg. Ik zoek het soms ook bewust op. Maar het werkelijk niets doen, alleen maar zijn en wachten op dat wat mij roept, dat komt veel te weinig aan bod.

Week 14: De binnenplaats
"Mijn binnenplaats is zo'n prachtig oud binnenplaatsje waar de kalk half van de muren is en oude bakstenen zichtbaar worden. Waar potten staan met kleurige zomerbloemen. Een plek waar vlinders en bijen beschut in de zon kunnen zitten. Een plek waar er altijd zon en schaduw is, met een aangename temperatuur. Daar staan zijn en genieten centraal."

Zo zou mijn binnenplaats er uit kunnen zien, maar juist met deze kamer van mijn luchtkasteel lijk ik op dit moment wat moeite te hebben. Als ik het boek lees, kan ik me bij elke waakhond wel iets voorstellen uit mijn eigen leven, maar mijn waakhonden inzetten, tja dat is toch wel weer een heel ander verhaal. Maar ik ben begonnen met een "puppytraining". Dit is mijn hondje Pumpkin:


Ze duwt haar natte neus tegen me aan als ik de dingen weer eens te groot maak in mijn gedachten. Met haar lieve bruine ogen kijkt ze me dan aan en roept als het ware "Houd het klein!" En hoewel al die andere honden ook een plekje krijgen, is Pumpkin me op dit moment het meest dierbaar.

Week 15: Atelier en Galerie
Wat een heerlijke kamers zijn dit. Ze liggen dicht bij mijn kamer voor de Ziel, maar ook bij mijn Strandhuis, Boomhut en Theekoepel. Maar misschien liggen deze kamers in een ander seizoen ook wel op een andere plek in mijn luchtkasteel. Nu associeer ik het Atelier vooral met mijn verlangen naar de Lente en vraag ik me af welke verlangens er nog meer bij komen. Naar naar buiten gaan en in de zon zitten? Naar frisgroengras zien en ruiken? Naar wandelingen waarbij ideeën zomaar aan komen waaien? Of is het een verlangen naar kopjes thee, goede gesprekken en door elkaar geïnspireerd worden? Het zou zomaar allemaal kunnen.

Bij het doorlezen van dit hoofdstuk merkte ik hoe dicht deze kamers van het Luchtkasteel bij mijn leven liggen. In de schilderles staat voor mij vaak spelen voorop. Dat wat ik maak is in feite niet echt gericht op het resultaat, maar meer op het proces. Zo kan ik na 7 avonden schilderen nog steeds de bereidheid voelen om mijn schilderij, dat bijna klaar is, weer van een laag gesso te voorzien. Als ik dat uitspreek dan hoor ik allerlei Galeriehoudsters om me heen die roepen dat dat zonde is, want het schilderij is bijna  af. Maar mijn eigen Galeriehoudster weet dat ik soms ook moet loslaten om tot een nog beter schilderij te komen.







woensdag 17 april 2013

ZIN, lust in je leven door schrijven


Op een gegeven moment kwam ik steeds maar de titel ZIN, lust in je leven door schrijven tegen. Het riep me op dat moment niet hard genoeg om het direct aan te schaffen, maar toen ik het bij boekhandel de Wijze Kater zag staan, heb ik het toch gekocht. En eerlijk gezegd heb ik er een soort haat-liefde verhouding mee. Aan de ene kant staan er prachtige inzichten in, verwijst het naar mooie andere boeken en zet het me aan tot schrijven, genieten en denken, maar aan de andere kant was het lezen soms ook een worsteling. Geertje Couwenbergh heeft een duidelijke eigen stijl van schrijven. Een stijl die mij persoonlijk niet zo ligt door het gebruik van woorden zoals "bewoest", "fun-fucking-tastic", "brainfarts" en "Shopping Spree".

Waar gaat het over?
Het boek gaat over schrijven als manier om zin in je leven te krijgen. Wanneer je bekend bent met de boeken van Natalie Goldberg zul je zeker ook in dit boek adviezen herkennen zoals de aanmoediging om in beweging te blijven (dus te blijven schrijven, niet stoppen); om vooraf te bepalen hoeveel tijd of welke hoeveelheid je gaat schrijven en om niet op spelling en grammatica te letten. Het gaat niet om mooi schrijven, maar om het genieten. Het zijn adviezen die, denk ik, voor vaste lezers hier wel bekend zijn. Daarnaast is er aandacht voor elementen uit het boeddhisme.

De lay-out
De hoofdstukken zijn niet al te groot, waardoor je het boek makkelijk in stukken kunt lezen. Omdat er gebruik gemaakt wordt van kaders, ondergronden en letters in steunkleur kun je ook snel door het boek navigeren wanneer je op zoek bent naar inspiratiequotes, leestips, oefeningen en tips. Dat maakt het boek erg bruikbaar om later nog eens door te bladeren of als inspiratiebron voor het schrijven te gebruiken.

Wat voegt dit boek toe?
Voor mij persoonlijk niet zoveel omdat ik al een flinke stapel boeken over schrijven in mijn kast heb staan, maar ik kan me voorstellen dat dit net een andere groep mensen aanspreekt dan de boeken van Julia Cameron, Natalie Goldberg, Christine de Vries of Saskia de Bruin. De stijl is onderscheidend en kan aanstekelijk en inspirerend werken.

Heb jij dit boek in de kast? Wat is jouw mening? Ik hoor het graag...

maandag 15 april 2013

Schrijven vanuit je hart


Het boek Schrijven vanuit je hart is de Nederlandse vertaling van de bestseller Writing down the Bones van Natalie Goldberg. (Het boek heeft inmiddels een andere kaft gekregen.)

Wat schrijft de uitgeverij?
'Dit boek gaat over schrijven. Het gaat over schrijven als een training, als een manier om je leven te doorgronden en geestelijk gezond te worden. Wat ik over schrijven vertel, gaat ook op voor hardlopen, schilderen, wat dan ook waar je van houdt en waar je je hele leven mee bezig wilt zijn. Schrijven leren is geen lineair proces. Er bestaat niet een enkele waarheid over het schrijven. Er zijn verschillende waarheden. Schrijven als training betekent dat je je uiteindelijk met je hele leven gaat bezighouden,' aldus schrijver/dichter/docent Natalie Goldberg in haar inleiding.

'Goldberg weet waar ze over schrijft. Haar eigen proza munt uit in helderheid en gratie. Ze doet me denken aan een geoefend zenboogschutter die schijnbaar moeiteloos de ene pijl na de andere in de roos schiet.' - Robert Pirsig, auteur van Zen en de kunst van het motoronderhoud.



Hoe kijk ik op dit boek terug?
Het is een boek dat ik nog regelmatig uit de kast pak omdat het lekker leest (en de hoofdstukjes kort zijn). Het is een boek dat uitnodigt om zelf je pen op het papier te zetten, hoewel het geen boek is dat overloopt van veel verschillende schrijfoefeningen. Het is juist de visie van Natalie Goldberg over 'writing practice' (schrijftraining) die me na al die jaren zo aanspreekt. Door middel van schrijftraining krijgen we verbinding met dat wat er in ons leeft of dit nu vreugde of verdriet is, of dit nu herinneringen of verlangens zijn. In feite kan het ons hele leven beslaan. Deze vorm van schrijven is dus meer dan alleen maar woorden op papier zetten omdat we een stuk tekst moeten produceren. Schrijven kan ook een oefening zijn: een warming up voor een andere schrijfactiviteit; het leren vertrouwen op je eigen geest en lichaam; het leren geduldig en kalm te zijn om zo door het schrijven weerstand te overwinnen.


Zou ik het boek nog steeds aanraden?
Dit boek is een boek over schrijven in het algemeen en niet specifiek over dagboekschrijven, maar wel een aanrader. Leen het eens bij de bibliotheek!

vrijdag 12 april 2013

stel je vraag

Wat zou jij nu echt willen weten over dagboekschrijven?


Laat je vraag achter bij de reacties,
dan probeer ik je zo snel mogelijk een antwoord te geven.

vrijdag 5 april 2013

meditatie en schrijven



"Zou het niet heerlijk zijn als ik een keukenwekker had die elke drie minuten 
af zou gaan, zodat ik zonder veel moeite van de ene schrijfvorm 
naar de andere schrijfvorm zou kunnen gaan?"

"Zou het niet heerlijk zijn om stilzitten (mediteren) af te kunnen 
wisselen met schrijven zonder dat ik steeds op de klok 
hoef te kijken of het al tijd is?"

Het waren twee verlangende vragen die af en toe naar boven kwamen. Al jaren werk ik met een digitale keukenwekker. Het is een handig ding. De wekker tikt niet. De tijd springt na afloop altijd weer terug naar de gezette tijd, zodat met een enkele druk op de knop de tijd weer opnieuw begint te lopen. Maar ja... dat geluid. Het is alles doordringend hard. Logisch eigenlijk. Want als je achter de potten en pannen staat, heb je dat soms echt wel nodig. Maar bij het schrijven in stilte geeft het me iedere keer weer de spreekwoordelijke hartverzakking.

Wat ik me nooit gerealiseerd had was dat er op mijn Mindfulness App een mogelijkheid zit waarbij je je eigen Stille Meditatie kunt inrichten (onder het kopje Mediteren op maat) . Je kunt de totale tijdsduur instellen, maar ook om de hoeveel minuten je de klankschaal wilt laten klinken. Toen ik die functie wat beter bekeek, leek het me wel wat om te gebruiken bij een afwisseling tussen meditatie en schrijven. Het leek me een voordeel dat ik niet steeds op een knopje hoefde te drukken en dat het geluid van de klankschaal op een voor mij gewenst volume was in te stellen.

Ik probeerde het uit en het werkt prima. Tenminste als je even lang wilt mediteren als schrijven... en als je het niet erg vind om steeds te kiezen voor intervallen van 5 of bijvoorbeeld 10 minuten. Omdat de tijd gewoon doorloopt, is er ook een soort stok achter de deur om na 5 minuten ook werkelijk mijn pen op tafel te leggen en weer terug te keren naar mijn adem. De verleiding is minder groot om wat anders te gaan doen voordat ik de wekker weer zet omdat nu de tijd gewoon doorloopt. Kortom... deze App is niet alleen handig om met Mindfulness bezig te zijn, maar ook voor het schrijven inzetbaar.

(Zie voor informatie over de App (iOS & Android) : aandachtsontwikkeling.nl)

woensdag 3 april 2013

loskomen van de boeken

In de afgelopen jaren heb ik heel wat boeken doorgewerkt m.b.t. journaling, dagboekschrijven en creatief schrijven. Uit elk boek haal ik wel weer iets wat ik graag uit wil proberen. Sommige dingen blijven, andere oefeningen schuif ik op een gegeven moment ter zijde.

Als het gaat om kleine oefeningen dan is daar op reflecteren eigenlijk niet al te moeilijk. Er zijn genoeg aanvulzinnen of vragen te bedenken die me een eerdere tekst laten samenvatten of die me op zoek laten gaan naar wat nu werkelijk de kern is. In het boek van Christine de Vries is zelfs een hoofdstukje gewijd aan het reflecteren op een heel dagboek.

Juist omdat ik dat niet zo vaak doe (een heel dagboek herlezen), vraag ik me iedere keer weer af hoe ik dat toch "moet" doen. En dat moeten bestaat dan vaak uit de vraag hoe doen andere mensen dat. Soms heb ik adviezen gevolgd (deels of geheel) en las en schreef ik braaf wat een boek mij adviseerde. Nu ben ik echter op een punt aanbeland waarop ik het zelf wil doen, op mijn manier. Maar ja.... wat is mijn manier dan eigenlijk? Ik vroeg hier en daar raad. Waarom niet in de vorm van collages? Waarom niet in de vorm van tekeningen? Waarom niet in een combinatie van tekenen en schrijven? Tja... waarom niet eigenlijk?

Volgende week ga ik de tijd nemen om 2 dagboeken van vorig jaar door te lezen. Ik kijk naar wat ik schreef, ik kijk naar hoe ik schreef (welke schrijfvormen gebruikte ik?), maar ik zal ook zeker wat kleine tekeningen maken omdat die vaak beter mijn onbewuste gevoel weergeven. Binnenkort dus meer over dit onderwerp!

dinsdag 2 april 2013

Life's companion


Er zijn van die boeken waar ik iedere keer weer naar terugkeer. Zweven op de vleugels van je ziel is zo'n boek, maar Life's Companion van Christina Baldwin hoort daar ook bij. Iedere keer als het boek me roept, raakt het me. De ene keer zijn het de schrijfopdrachten, de andere keer is het de tekst. Het prettige aan dit boek is dat alle dagboekfragmenten en de schrijfopdrachten op de linkerpagina's staan en de verdiepende tekst op de rechterpagina's. Zo kun je dus makkelijk een keuze maken tussen wat je wilt lezen. Lukraak het boek ergens open doen en de opdracht volgen is hier dus een makkie!