maandag 29 april 2013

één woord

Het eerste half jaar van 2012 schreef ik vaak over "erbij blijven" in mijn dagboek (zie ook hier). Nu ik mijn dagboeken van 2012 aan het herlezen ben, zie ik wat deze woorden me gebracht hebben. Soms was erbij blijven een vorm van meditatie: ervaren wat er is en er niet naar handelen, maar het observeren zonder oordeel. Soms was erbij blijven letterlijk aanwezig blijven: niet uit een situatie stappen, maar fysiek en met volle aandacht in de situatie blijven staan in plaats van weg te lopen. Maar erbij blijven was ook dingen afmaken, boekjes uitschrijven en niet stoppen omdat ik er geen zin meer in had. Hoewel ik me daar soms ook wel afvroeg of het soms zo verstandig is om zonder plezier, puur op discipline door te gaan.

Waar het in 2012 eigenlijk een soort schrijfopdracht aan mezelf betrof, zie ik nu bij het teruglezen dat het schrijven over die twee woorden in feite veel meer met me heeft gedaan. Erbij blijven sijpelde door naar opvoeden, naar gesprekken op school, naar projecten....

Juist door te reflecteren op een oud dagboek kun je dit soort dingen waarnemen. Toch merk ik iedere keer weer als ik dat doe, dat het prettig is om afstand te hebben in tijd. Als emoties en herinneringen wat weggezakt zijn is een oud dagboek beter leesbaar.

Geen opmerkingen: