vrijdag 19 april 2013

luchtkasteel: week 13 t/m 15

Week 13: Het kamertje voor de ziel
Echt werkelijk helemaal niets doen, de laatste keer dat ik dat gedaan heb, is misschien wel meer dan drie jaar geleden. Vaag herinner ik me zitten op de grote stoel in de zon in de speelhoek van de kinderen, liggen op het gras in een zomervakantie in Limburg en staren in het vuur op een koude decemberavond. Eigenlijk is het erg, dat ik me dat realiseer. Het is niet dat er geen stilte aanwezig is in mijn leven, die is er echt genoeg. Ik zoek het soms ook bewust op. Maar het werkelijk niets doen, alleen maar zijn en wachten op dat wat mij roept, dat komt veel te weinig aan bod.

Week 14: De binnenplaats
"Mijn binnenplaats is zo'n prachtig oud binnenplaatsje waar de kalk half van de muren is en oude bakstenen zichtbaar worden. Waar potten staan met kleurige zomerbloemen. Een plek waar vlinders en bijen beschut in de zon kunnen zitten. Een plek waar er altijd zon en schaduw is, met een aangename temperatuur. Daar staan zijn en genieten centraal."

Zo zou mijn binnenplaats er uit kunnen zien, maar juist met deze kamer van mijn luchtkasteel lijk ik op dit moment wat moeite te hebben. Als ik het boek lees, kan ik me bij elke waakhond wel iets voorstellen uit mijn eigen leven, maar mijn waakhonden inzetten, tja dat is toch wel weer een heel ander verhaal. Maar ik ben begonnen met een "puppytraining". Dit is mijn hondje Pumpkin:


Ze duwt haar natte neus tegen me aan als ik de dingen weer eens te groot maak in mijn gedachten. Met haar lieve bruine ogen kijkt ze me dan aan en roept als het ware "Houd het klein!" En hoewel al die andere honden ook een plekje krijgen, is Pumpkin me op dit moment het meest dierbaar.

Week 15: Atelier en Galerie
Wat een heerlijke kamers zijn dit. Ze liggen dicht bij mijn kamer voor de Ziel, maar ook bij mijn Strandhuis, Boomhut en Theekoepel. Maar misschien liggen deze kamers in een ander seizoen ook wel op een andere plek in mijn luchtkasteel. Nu associeer ik het Atelier vooral met mijn verlangen naar de Lente en vraag ik me af welke verlangens er nog meer bij komen. Naar naar buiten gaan en in de zon zitten? Naar frisgroengras zien en ruiken? Naar wandelingen waarbij ideeën zomaar aan komen waaien? Of is het een verlangen naar kopjes thee, goede gesprekken en door elkaar geïnspireerd worden? Het zou zomaar allemaal kunnen.

Bij het doorlezen van dit hoofdstuk merkte ik hoe dicht deze kamers van het Luchtkasteel bij mijn leven liggen. In de schilderles staat voor mij vaak spelen voorop. Dat wat ik maak is in feite niet echt gericht op het resultaat, maar meer op het proces. Zo kan ik na 7 avonden schilderen nog steeds de bereidheid voelen om mijn schilderij, dat bijna klaar is, weer van een laag gesso te voorzien. Als ik dat uitspreek dan hoor ik allerlei Galeriehoudsters om me heen die roepen dat dat zonde is, want het schilderij is bijna  af. Maar mijn eigen Galeriehoudster weet dat ik soms ook moet loslaten om tot een nog beter schilderij te komen.







Geen opmerkingen: