maandag 18 november 2013

namen noemen

Dagboekschrijven is schrijven over het leven in en om je heen.... 

Steeds weer bevestigen mijn pagina's deze uitspraak. Ik schrijf over de dingen die in mij leven, maar ook over de dingen die om mij heen gebeuren. Vaak gaat het over de koppeling van beide: wat het leven om mij heen doet met mij, innerlijk. Als de dingen heftig zijn, zie ik twee strategie├źn. Of ik wacht een paar dagen en schrijf met enige afstand. Of ik schrijf in alle emotie een paar bladzijden vol. Dat er dan ook andere mensen in mijn dagboek genoemd worden (los van mijzelf) is voor mij dan ook vanzelfsprekend. Ik hoef op papier niet uitgebreid te vertellen wie ze zijn. Ik weet dat en omdat ik niet schrijf voor het nageslacht, maar puur voor mezelf, vind ik ook dat ik daar niet over uit hoef te wijden.

En toch heb ik daar wel eens een discussie over gehad. Moet je dat wel doen een naam noemen in je dagboek? Of schrijven over een ander? Maar voor mijn gevoel gaat het nooit puur over de ander. Het gaat altijd over de relatie de ander en ik. Het gaat over gedachten over een bepaalde situatie. Het is het proberen schrijvend de dingen op een rijtje te zetten. Ik zou niet voluit kunnen schrijven als ik me zou moeten beperken tot initialen of vage aanduidingen. En toch snap ik het wel als mensen daarvoor kiezen. Voor mijn gevoel heeft dat te maken met veiligheid. Ik kan alles schrijven omdat ik me veilig voel. Omdat mijn boekjes ook echt van mij zijn en niemand ze wil lezen. Maar als je dat gevoel niet hebt, als je je onveilig voelt, dan stort je je hart niet uit op papier. Dan wring je jezelf misschien in allerlei bochten om dat wat geschreven wil worden toch aan het papier toe te vertrouwen.

Geen opmerkingen: