maandag 11 november 2013

schrijfhonger

Een paar weken geleden was het huis deels overgenomen door de timmerman(nen) en de schilder. Ik verhuisde mijn spullen van zolder naar beneden en ging aan een geïmproviseerde werktafel aan de slag. Ik maakte lijstjes, mindmaps en schreef een paar opzetten voor de decembercursus. Mijn dagboek bleef veilig in mijn werktas zitten en kwam er niet uit. Even snel wat zinnen of woorden schrijven puur en alleen voor mezelf deed ik dus niet. Aan het eind van die week verliet ik het huis met een flinke boodschappenlijst. Ik stapte op de fiets en reed naar de stad. Halverwege mijn lijstje belandde ik bij de Hema. In het restaurant bestelde ik een koffie verkeerd en niet veel later kon ik eindelijk toegeven aan mijn enorme schrijfhonger.

Het is iets dat me blijft verbazen. Als ik ergens koffie ga drinken is er altijd de inwendige vraag of die plek misschien geschikt is om ook lekker te schrijven. In veel gevallen lijkt het in eerste instantie wel wat, maar vaak als ik er wat langer zit, zie ik dat het niet zo is. Soms is het er te druk, soms zijn de doorgangen zo nauw dat iemand al snel onbewust tegen je aanstoot of soms is de sfeer niet fijn genoeg. Maar ik kom steeds meer tot de conclusie dat dat eigenlijk geen goede argumenten zijn, dat het vooral tussen de oren zit. Want als ik schrijfhonger heb, schrijf ik er wel. Dan zet ik blijkbaar al mijn argumenten en een gevoel van enige onveiligheid opzij om toch maar te kunnen schrijven.

Hoe is dat bij jullie?

1 opmerking:

Novelle zei

Ik heb ook al enkele keren in de HEMA geschreven en elke keer moet je inderdaad even over die innerlijke hindernis heen.