maandag 3 februari 2014

grote dingen, weinig woorden

"Een paar jaar geleden had ik het al een keer opgemerkt. Als er grote dingen in mijn leven gebeuren dan komen die meestal niet direct in mijn dagboek terecht. De afgelopen maanden waren niet anders. Het is alsof dingen eerst een soort incubatietijd nodig hebben om op papier te verschijnen. Misschien omdat de emoties te vers zijn, misschien omdat woorden op papier te confronterend zijn.....

Als het eerste stof van de zandstorm is gedaald dan komen de gebeurtenissen in korte teksten op papier. Vijf regels, tien regels, drie minuten schrijven, meer is het vaak niet. Lange verhalen komen meestal pas weken of maanden later. Uiteindelijk zal ik schrijven over de dingen die me raken."

***

Sinds ik bezig ben met de cursus Dagboek als Spiegel merk ik dat ik niet alleen schrijf over het leven in en om me heen, maar dat ik ook steeds vaker ga kijken naar hoe ik schrijf. Ongemerkt komen er vragen op papier aan bod zoals:
- Waarom komen dingen soms wel of niet op papier?
- Hoe schrijf ik meestal?
- Hoe kan ik meer variatie aanbrengen?
- Waar voel ik weerstand? Hoe ga ik daar mee om?

Het is het schrijven over mijn schrijven dat inzicht geeft. Het laat me ook zien dat ik vastgeroeste patronen in het schrijven heb die best een beetje losser gemaakt mogen worden.

1 opmerking:

Anoniem zei

Hoi kriebbels en krabbels,
Ik ben net als jij met de cursus bezig van Dagboek als een spiegel en met het Gongschrijven naar de citaten van Etty Hillesum.
Dankzij jouw blogger heb ik leren plakken/knippen,daardoor ben ik losser geworden in schrijven van mijn dagboek.Samen geeft dit een mooi evenwicht voor mij met mijn schrijf/plakwerk.
Blije Gup