Doorgaan naar hoofdcontent

Schrijfgong

Sinds 15 januari is er een schrijfproject in het kader van de 100e geboortedag van Etty Hillesum. Het project Schrijfgong (zie hier voor meer informatie) bestaat uit elke dag, gedurende 100 dagen, een kwartier schrijven naar aanleiding van een citaat van Etty.

Ik begon op 15 januari vol goede moed aan dit project. Elke dag een kwartier schrijven dat kon nooit zo moeilijk zijn. Mijn innerlijke criticus kwam niet in rep en roer bij dit plan. Een kwartier per dag is echt wel vrij te maken, dus hoe moeilijk kan het zijn? Inmiddels weet ik beter. Al drie keer moest ik weer bij citaat 1 beginnen en laten mijn citaatvellen dan ook drie kleuren pen zien. Natuurlijk had ik ook gewoon kunnen smokkelen en verder kunnen schrijven of... misschien wel gewoon kunnen stoppen, maar dat deed ik niet. Want toen het de tweede keer mis ging, begon ik niet meteen weer bij één, maar schreef ik over het "mislukken". Ik onderzocht schrijvend wat ik zou kunnen doen om het wel te laten lukken. Mijn gedachten gingen uit naar Miek Pot en Natalie Goldberg. Hoe zij meditatie  vergelijken met tandenpoetsen. Je denkt er niet meer over na, je gaat er niet over in discussie, maar je doet het gewoon omdat het moet. Zo zou het met schrijven (writing practice) ook moeten zijn. Het klinkt eenvoudig. Maar inwendig zijn er toch stemmetjes die dan vragen naar het waarom. Die dan roepen dat het onzinnig is, die 's morgens vroeg al mijn poging om me aan de afspraak te houden proberen te saborteren. Het zijn ook innerlijke stemmen die allerlei oordelen hebben over de keuze die ik maak om toch te gaan schrijven. Maar juist door te schrijven kwam ik ook op het idee dat mij zou kunnen helpen namelijk het schrijven op een vast tijdstip. Nu ben ik niet zo van "ik moet om 10 uur schrijven". Te vaak wordt er roet in mijn agenda gegooid en ben ik zelf mijn ergste vijand als het gaat om planning. Ik besloot om in plaats van 's ochtends aan het eind van de dag te gaan schrijven. De tijd staat dan niet geheel vast, maar het schrijven is zo een onderdeel van het afbouwen van de dag. Mijn schrijfsels hebben dan misschien een andere toon dan 's morgens, maar het is goed zoals het is.

Morgen begin ik eindelijk aan een nieuw citaat. Een verse, één waar ik nog nooit over geschreven heb.......

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…