Doorgaan naar hoofdcontent

een dagboek.... en dan?

N.a.v. Teken je leven kreeg ik de volgende vraag: "Wat kun je later nog doen met je dagboeken of is dat alleen zelfexpressie zonder verder doel?"

Het is een vraag die me aan het denken zet.

Een dagboek is voor mij de plek waar ik helemaal mezelf kan zijn, in welke vorm ik zo'n dagboek ook bewoon. Het is een plek waar ik emoties kan spuien. De plek waar ik kan mijmeren of eens flink over de dingen kan nadenken. Het is het papier dat geduldig naar mij luistert, maar dat mij ook de kans biedt om dat wat ik dacht of voelde nog eens na te lezen. Een dagboek verbindt voor mij het leven in mij en om mij heen op een manier die voor mij prettig is. Daar waar woorden te kort schieten kan ik beelden gebruiken, maar die beelden kunnen ook weer aanleiding zijn tot een geschreven tekst. Een dagboek hoeft tenslotte niet alleen maar woorden te bevatten.

Toch is het juist het schrijven dat mij de afgelopen jaren veel heeft gebracht. Juist de manier van schrijven (sprinten - zie *) schept de mogelijkheid om onder de laag van alledag terecht te kunnen komen. Door het hoge schrijftempo krijgt de innerlijke criticus geen kans en komen er soms zeer verrassende dingen op papier. Een dagboek biedt je ook altijd de mogelijkheid tot reflectie en dus heeft het veel meer te bieden heeft dan zelfexpressie zonder verder doel. Die reflectie kan onmiddellijk na het schrijven gebeuren, maar soms is het prettig om een dagboek pas na een half jaar of een jaar weer eens het herlezen. Het is mij vaak genoeg gebeurt dat ik dan pas een rode draad zag in al mijn schrijfsels waar ik echt wat mee kon. Zelfs het herlezen van dagboeken van jaren geleden kan onverwachte inzichten bieden.

Sleutelhanger

Als ik naar de creatieve kant van mijn dagboeken kijk, zie ik ontwikkeling. In de eerste jaren waren er wat ingeplakte plaatjes, wat versierde paginaranden of een gekleurde achtergrond. Maar in de loop van de tijd heb ik meer ervaring gekregen en is het versieren van mijn dagboek verandert in het tekenen en schilderen. Aan de ene kant is dat pure zelfexpressie, maar aan de andere kant hebben dit soort dingen meer te bieden.

Voor mij is het natekenen van voorwerpen (of situaties) uit mijn leven een oefening in waarnemen en kijken. Iets waar het schrijven ook weer baat van heeft omdat het me leert om echt naar iets te kijken in plaats van te denken dat iets er "zo en zo" uit ziet. Het is ook een oefening in oog-handcoördinatie voor wat betreft het tekenen en een les in accepteren dat dingen soms anders op papier komen dan ik zou willen. Het is een oefening in dankbaarheid omdat ik ervoor kies om dingen na te tekenen die om welke reden dan ook me doen herinneren aan dingen die ik graag nog even vast wil houden. Door ze te tekenen blijven ze ook dichter bij me staan dan wanneer ik een foto aan mijn dagboek zou toevoegen. Wat dit soort dingen op de langere termijn me zouden kunnen bieden weet ik eigenlijk nog niet zo goed. Juist door mijn boekjes te bewaren en er af en toe nog in te bladeren zie ik wel dat ik een eigen stijl ontwikkel, maar ik zie ook dat ik nog steeds aan het zoeken ben naar dat wat het beste bij mij past.

***

(*) Sprint: Schrijf zo snel als je kunt. Stop niet om woorden, zinnen of interpunctie te verbeteren. Geef jezelf een kader door van te voren te bepalen hoeveel regels of hoeveel tijd je gaat schrijven.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…