vrijdag 29 mei 2015

natuur


Ergens diep onderin een kast ligt een kleine bloemenpers te verstoffen. Als ik 'm uit de kast haal, doet het me denken aan lang geleden. De zondagen waren bij ons thuis gereserveerd voor bezoek aan opa en oma, maar er werd ook altijd gewandeld. De ene keer in het natuurgebied in de buurt. De andere keer gingen we met de auto eropuit. Een van de dingen die favoriet was, was de uitgezette seizoenswandeling in Meijendel. Mijn ouders liepen met de routebeschrijving in de hand en wij kinderen zochten naar de oranje bordjes met namen van allerlei planten en bomen. Spelenderwijs leerden we de natuur om ons heen een naam te geven.

Meer dan 40 jaar later loop ik regelmatig rondjes door het poldergebied nabij ons huis. Nu in mei bloeien de bermen uitbundig. Ik zie klaprozen, zuring, boterbloemen, madeliefjes, herderstasje, hondsdraf en talloze andere bloemetjes die ik niet bij naam ken. Zo makkelijk als het leren van nieuwe namen als kind ging, zo veel moeite kost het me nu. Mijn kleine bloemenpers komt in ieder geval weer prima van pas. Af en toe pluk ik wat en neem het mee naar huis om te drogen en zoek ik in een van de gidsen naar de naam van het plantje.

In de boekwinkel zag ik trouwens een mooi pocket herbarium liggen, waar ik die bloemetjes in zou kunnen bewaren. Het boekje bevat ook een lijst met namen van beschermde soorten, wat op zich handig is. Maar ik zou je de tip mee willen geven om die plantjes eerst eens een keer op te zoeken, zodat je straks in het veld weet wat je wel of niet kunt plukken. Twijfel je? Neem dan een foto i.p.v. het plantje te plukken.

Mocht je trouwens regelmatig met kinderen wandelen en de wereld om je heen een naam willen geven, dan kan ik je de zoekkaarten van Natuurmonumenten (of het zoekkaartenboek) van harte aanbevelen.

zaterdag 23 mei 2015

Hoe nu verder?

Yesterday

Ik schreef het al eerder. Zo af en toe zijn het roerige tijden. En hoewel plezier en ernst goed met elkaar in evenwicht zijn, merk ik dat alle drukte zijn tol eist. Dus moet ik keuzes maken. Ik heb mijn Facebookpagina verwijderd, zo ook mijn persoonlijke Facebook. Instagram blijft voorlopig nog wel even in the picture. Er verschijnen geen nieuwsbrieven en de workshops staan in de koelkast. 

Het is niet eens met gemengde gevoelens dat ik al die beslissingen heb genomen. Het geeft ruimte... Ruimte om alles wat nu aandacht nodig heeft ook echte aandacht te kunnen geven. 

Wat er de komende tijd rondom schrijven, kleurrijke dagboeken en notitieboekjes  gaat opborrelen, zal hier vast en zeker een plekje krijgen. 

vrijdag 22 mei 2015

even stil

Prachtige avond om te wandelen #ommetje10 #middendelfland


Het was hier even stil....

want er was vakantie....
want er waren en zijn tijdopslorpende afspraken....
en heel veel andere dingen....

woensdag 6 mei 2015

foutje...

Journals

Ook dit jaar doe ik weer mee met Hali Karla's Spectrum. Een van de eerste dingen die ik besluit te gaan doen is de workshop van Lisa Sonora. Het is de bedoeling om uit een groot vel een artjournal te maken. Maar ergens onderweg heb ik mij papier fout gevouwen en direct daarna gescheurd. Zo eindig ik niet met één artjournal, maar met twee kleine. De vraag waar ik nu precies de fout heb gemaakt, kan ik niet beantwoorden. Inwendig moet ik glimlachen. Het was niet de bedoeling, maar eigenlijk komt het me wel goed uit. 

In het schrijven, zeker als je sprint, denk je niet na over fouten. Dan zijn er eigenlijk geen fouten. Maar zodra het gaat om beeldend werk zijn we eerder geneigd dingen die we anders doen als fouten te zien, terwijl je eigenlijk alleen maar een andere weg volgt naar het eindresultaat. En omdat het ook in dit beeldende werk in feite niet gaat om het eindresultaat zit er niets anders op dan van de weg te genieten. Met volle teugen!