maandag 9 januari 2017

dikke dagboeken

stapel 2007

Ken je dat? Je zit tijdens een workshop even stil en kijkt wat om je heen. Je blik dwaalt af naar de pennen die mensen gebruiken. Vervolgens kijk je naar het soort schriftjes waarin geschreven wordt: dunne boekjes, schriftjes met lijntjes of ruitjes, een schrijfblok of gewoon wat losse velletjes. Heel soms springt daar dan ineens een boek tussen uit. Een dik boek waar van alles uitsteekt, waar je kleur ziet op de randen van een pagina en dat eigenlijk niet goed meer dicht kan. Zo'n boek is een soort magneet voor mij. Het ziet er zo heerlijk uit (ook al weet ik dat dat op een gegeven moment echt niet meer lekker schrijft) en het wakkert het verlangen aan om zelf ook zo'n dik boek te maken.

En jij? Hoe denk jij over dikke uitpuilende dagboeken?


3 opmerkingen:

Marije zei

Ik vind dikke uitpuilende dagboeken heerlijk om naar te kijken. Bewonderenswaardig hoe mooi die vaak zijn

Elizabeth zei

Het mag dan uiteindelijk niet meer zo lekker werken, het is wel super gaaf!
Ik heb hier zo'n boek liggen van het jaar 2009. Een oude roman uit de kringloop en elke pagina bewerkt of beplakt en vol geschreven en getekend ...

Happy Earl Grey by Elly Embregts zei

Ik hou vooral van de handschriften, waarin emotie tot uitdrukking komen.
Helaas schrijven messen steeds vaker digitaal en daar ben ik zelf ook schuldig aan.
Groetjes El