maandag 23 januari 2017

Voorbij nummer 250

Ze zeggen wel eens dat aankomen niet het doel is, maar de reis zelf. En een reis is het om een jaar lang te tekenen. Ik kocht een schetsboek, ik maakte mijn eigen boekjes, tekende af en toe in mijn dagboek, probeerde de fauxbonichi uit en deelde lang niet alle tekeningen via IG en Flickr. Maar nog altijd heb ik er plezier in. Het is een fijne manier om mooie, grappige of dierbare herinneringen vast te leggen, iets wat ik met schrijven niet zo snel doe. Die tegenstelling is wonderlijk. Misschien is het wel omdat ik bij het tekenen veel meer bewust op zoek ga naar de dingen die ik van een dag wil onthouden, terwijl het schrijven veel meer vanuit een flow ontstaat en waarbij ik niet van te voren weet waar mijn tekst zal eindigen. Maar het heeft ook te maken met hoe ik altijd tegen mijn dagboek aankeek. Mijn dagboeken zijn eigenlijk altijd meer een spiegel geweest van mijn innerlijk leven, dan van het leven om mij heen. Door de tekeningen ontstaat er nu een vollediger beeld van de wereld in en om mij heen.

Nieuwsgierig naar alle tekeningen? Kijk dan eens bij dit album.


Geen opmerkingen: