Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit juni, 2018 weergeven

innerlijke dialoog

"Je zit hier je tijd te verdoen."
"Weet je wel wat je allemaal had kunnen doen, terwijl je hier zit te rommelen?"
"Wat levert het op? Helemaal geen cent."

Als ik luister naar mijn gedachten komt er niets uit mijn handen. Tenminste niet iets wat ik het fijnste vind om te doen: wandelen, pianospelen, schrijven, tekenen, plakken en knippen. Activiteiten die eigenlijk helemaal niet zoveel tijd hoeven te kosten, maar me wel heel veel energie opleveren.

Als ik naar mijn gedachten luister, dan is de stap tot het maken van to do lijstjes ineens heel erg dichtbij. Maar indirect komt dan ook de stress van "er moet nog zoveel" om de hoek kijken. Is dat wat ik werkelijk wil? En ook op die vraag heeft mijn brein een prachtig antwoord. "Nee, dat wil ik niet maar het is toch echt absoluut noodzakelijk dat je nu .... (vul maar in) gaat doen." Je raadt misschien al wat er dan gebeurt: een eindeloze discussie in mijn hoofd waarna er vervolgens niets gebeu…

Kunst kijken en je dagboek

Woman and child (Sam Jinks)
Half juni was ik bij de tentoonstelling Hyperrealisme Sculptuur in de Kunsthal in Rotterdam. Hoewel het best druk was, was er genoeg ruimte om even echt stil te staan bij sommige beelden. Waar ik in het schrijven altijd een beweging van buiten naar binnen maak, is dat in het bekijken van kunst niet anders. Lange tijd stond ik stil bij het beeld Woman and Child van Sam Jinks. Ik zag hoe mensen er even bleven staan en weer verder liepen. Ik zag mensen foto's maken, maar niet echt kijken. Ik telde ook af en toe hoe lang mensen nu werkelijk bleven staan. Niet zo lang dus. Zelf bleef ik staan en dwaalde met mijn blik naar binnen. Wat voelde ik bij dit beeld? En terwijl ik daar stond, rolden de tranen over mijn wangen. 
"Wat raakt je?" vroeg mijn kunstmaatje. In eerste instantie had ik er geen woorden voor, het raakte me. Dat is in feite al meer dan genoeg. De woorden kwetsbaarheid en verbinding kwamen op als omschrijving voor mijn gevoel. Maar er ge…

2017

Meer dan een jaar lang schreef ik weinig tot niets. Het was niet dat ik niets te schrijven had, maar de zin om te bloggen en te schrijven in mijn dagboek was verdwenen (daarover komt er vast nog wel een keer een blog). Tja...

Wat ik wel deed was elke dag wandelen en daar een foto van maken (die zijn hier terug te vinden). Ik versleet een paar wandelschoenen en naarmate het jaar vorderde wist ik dat ik iets moest doen aan de schrijfleegte. Journal club van Jamie Ridler bood uitkomst. Gedurende een paar maanden elke week een uur schrijven en inzichten delen was fijn omdat het een duidelijk afgebakend geheel was. Heel langzaam kwam de schrijfzin weer terug.

Nu ben ik weer hier geland. Nog zoekend naar de juiste lay-out, maar het begin is er!

onder constructie

Het is nu nog niet helemaal te zien,
maar binnenkort is er op deze plek
weer van alles te lezen.