Doorgaan naar hoofdcontent

lezen of leven (1)

werkplek 3

Een deel van mijn boekenkast is gevuld met meditatie & spiritualiteit, schrijven en creativiteit. Het zijn onderwerpen waar mijn interesse naar uitgaat. Het zijn onderwerpen waarin ik me steeds weer wil verdiepen. Een deel van de boeken is praktisch. Er worden opdrachten gegeven naast achtergrondinformatie en ze dagen me op die manier uit om toch vooral dingen uit te blijven proberen. Een ander deel doet een groot beroep op mijn denken... ze dagen me uit om de wereld eens vanuit een ander perspectief te zien of om mijn kennis op een bepaald gebied te vergroten.

Het is mijn hoofd dat het fijn vindt om boeken te lezen. Het is mijn hoofd dat het fijn vindt om boeken over bepaalde onderwerpen te verzamelen om zo geïnspireerd te worden. Het is mijn hoofd dat zegt dat het liever even snel iets leest over creativiteit dan dat het er tijd voor maakt.

Mijn gevoel is al dat studeren meer dan zat, tenminste het studeren omdat het moet. Wil mijn gevoel iets weten, dan zoekt ze het op en probeert ze dat wat ze geleerd heeft meteen te gebruiken. Mijn gevoel is niet op zoek naar diploma nummer zoveel. Nee, zij kijkt uit naar spelen, ervaren en vooral nieuwe dingen maken. Mijn gevoel zegt me dus hele andere dingen dan mijn denken. Mijn gevoel voelt het verzet tegen het "geen tijd" hebben. Want als ik wel 20 minuten (maar liever nog veel meer) reserveer om te tekenen of te schrijven vertelt mijn gevoel me dat ze wel veel meer van die tijd zou willen hebben. En gek genoeg zegt mijn hoofd dat nu nooit na 20 minuten verdiept te zijn in een studieboek. 

Hoewel ik dat verschil altijd gevoeld heb, heeft mijn hoofd in de meeste gevallen de voorkeur gekregen. Misschien simpel weg omdat ik goed kon leren, omdat doorbijten (als het even niet leuk was) er gewoon bijhoorde of omdat het zonde was om "niets" met mijn mogelijkheden te doen. Hoewel dit soort overtuigingen eigenlijk helemaal niet helpend zijn, zijn ze soms toch nog aanwezig. Maar tegenwoordig pareer ik ze met de vraag:

Wil ik lezen over een leven dat ik wil leiden of wil ik dat leven ook daadwerkelijk leven?

Het antwoord op die vraag is steeds weer dat ik het leven daadwerkelijk wil leven. Om dat te kunnen doen is het noodzakelijk om (creatieve) tijd te plannen en me aan die planning te houden. Maar daar lees je volgende week meer over.






Reacties

Anouk zei…
Dit is fantastisch! :)

Populaire posts van deze blog

Bambook - review

Het is altijd leuk om verrast te worden. Dus toen ik via via een Bambook kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Een paar jaar geleden had ik al eens met iemand een gesprek gevoerd die dit notitieboek echt elke werkdag gebruikte. Ze was dolenthousiast. Toendertijd zag ik wel de mogelijkheden, maar ik dacht niet dat ik het zelf veel zou gebruiken. Het leek me nogal omslachtig om iedere keer weer een foto te maken van alles wat je aan aantekeningen wil bewaren.

Had ik het even mis. Nu ik er een heb, gebruik ik hem intensief en bespaar op die manier veel papier dat ik anders zou weggooien. Het valt me op dat ik veel van de geschreven dingen wis ik zonder dat ik er ooit een foto van heb gemaakt. Maar het is me helaas ook al een keer overkomen dat ik 5 pagina's geschreven had, ervan overtuigd was dat ik wel foto's had gemaakt en de pagina's wiste. Tja... dat gaat me vast geen tweede keer overkomen.


De buitenkant
Mijn Bambook heeft een bamboe omslag. Lekker stevig en dat maakt o…

ik ga verhuizen!

Op 27 januari 2011 schreef ik hier mijn eerste blogpost. Vandaag is het mijn laatste op deze plek. Met heel veel plezier heb ik geschreven over dagboeken en alles wat daar al zo bij komt kijken. Maar ik voelde al een hele lange tijd dat er verandering moest komen. Talloze keren heb ik een nieuw blog aangemaakt, maar geen van die pogingen heb ik ooit echt online gezet. 
Maar vandaag is het de dag. Ik ga verder schrijven op Seizoenskrabbels.

Dank je wel, lieve lezer, voor al je aandacht in de afgelopen jaren. Ik hoop dat je met me mee zult verhuizen.

waar reageer je op?

Stel je voor dat dit jouw keukenla is. Wat gebeurt er dan in jouw hoofd? Wat voel je bij het zien van deze foto?

Mijn eerste reactie is er een van afkeuring en schaamte. Daarna volgt de actie uitstellen: ik doe de la weer dicht en laat het voor wat het is. Ik reageer hiermee op de negatieve gevoelens die ik ervaar. Gevoelens die ik liever niet zou hebben. Het sluiten van de keukenla is eigenlijk niets minder dan het weglopen voor dat gevoel. Dit gebeurt allemaal in luttele seconden. Omdat ik niets aan deze situatie doe, overkomt dit me de volgende keer dat ik de la open het hele proces opnieuw.

Maar het kan ook anders. Ik kan mezelf ook vragen stellen: Welk gevoel levert een schone la me op? Hoeveel tijd kost het me om dit schoon te maken? Met die vragen reageer ik op dat wat ik eigenlijk wil: genieten van een schone la.

Hoe kun je dit voorbeeld nu gebruiken bij bijvoorbeeld schilderen, tekenen of schrijven? Observeer eens bij jezelf wat er gebeurt als je "weer niet" geschr…