dinsdag 15 september 2020

Zachtheid


Het ene stuk van het fietspad straalde warmte uit, terwijl het op andere stukken waterkoud was. Ik hoorde een koe, zag overvliegende ganzen en rook de geur van rollen met afgesneden riet. De hemel kleurde in talloze pastelkleuren. Het zou een warme dag worden. 

"Wat zegt dat mij in relatie tot mijn dagboeken?" vroeg ik mezelf af terwijl ik van mijn fiets afstapte en wat foto's nam.

Zachtheid was het woord dat opborrelde. Een woord dat inspireerde tot het laten opkomen van vragen. Niet om direct thuis over te gaan schrijven, wel om over te mijmeren. 

  • Kan ik compassie hebben met de ik-van-zoveel-jaar-geleden? 
  • Sta ik mezelf toe om met zachtheid naar alle situaties en mensen te kijken die ik beschreven heb?
  • Kan ik de dingen laten zoals ze zijn? Ook als het schuurt het tijdens het lezen? Kan ik bij dat gevoel aanwezig blijven zonder oordeel?


Geen opmerkingen: